سياهي و غربت و تنهايي باز مي گردد

در جادهايي بدون يک چراغ روشن ..

درتاريکي مطلق سايه ها

و ازادي مبهم پرنده ها ...

حال در اسمان دلتنگي پرنده اي سياه پر مي کشد ...

که جز شومي و بدنامي

قصه اي ندارد ...

اري تاريکي وجودم دوباره زبانه ميکشد

اتش عشق سکوت در قلب گنديده ام زبانه مي کشد ...

اما اينبار خوش رنگ و زيبا نيست ...

سياه و نکبت بار

الهه تاريکي جان دوباره براي مردن مي گيرد ...

مرگ و مرگ و مرگ  ....

         Die Die Die               

الهه تاریکی

اسمان جاي مرده دلان بي كسان نيست ...

اسمان نواي عاشقان بي تدبير نيست ...

اسمان ابي بي درد نيست ...

اسمان ....

اسمان خداي سكوت هر لحظه من است ...

اسمان جايگاه دل تنگي هاي من است ...

اسمان پيوندگاه من و توست ...

اسمان مال من و توست ...!