صليبها بر فراز قله خوشبختي نقش بسته اند ....

غروب پاييزي از دور پيداست ...

 هنگام شب است ...!

اه...

ارتش تاريكي نزديك مي شود ....

صليب ها اتش مي گيرند ...

ناقوس ها به صدا در مي ايند ...

بي ايماني فراگير مي شود ...

در اين لحظه عاشق ها ارزوي مرگ مي كنند ...

نفرت زمين را فرا گرفته است ...

ستيزه ميان كينه و محبت ...

مي داني چه شد ...

دلي در ناكجاي دنيا شكسته بود ..

ديدي چه غرشي داشت ...!

واي بر ان كه مي شكند ...

كاش مي دانست ...

سگ هاري را از بند رها مي كند ...!

نگاه کن چه خواهی دید

جز مردگان متعفن شهر ...

جز عاشقان دلواپسی ..

اینان بردگان سکوتند ..

زندانیان وهم و اندوه ...

نگاه کن شاید کسی زنده باشد ...

شاید عشقی مانده باشد ...

هوای این شهر تهوع اور شده است ...

شاید گلی مانده باشد ...

اینجا را تعفن گرفته است ...

اینجا شهر سکوت است ...

شهر بی کسی ...!

حسرت و دلواپسی ...

ارزوی هم نفسی ...

به امید دیدن کسی ..

از تبار هم نفسی ...

نقطه ...

نقطه ....

تا بی نهایت گریه ...!

 هیچ کس ارزو نمی کند تنها شود ...

هیچ کس در رویاهایش  دلتنگ نمی شود ...

هیچ کس ...!

در این جا که باور می کنی تنهایی ...

اینجا که سکوت زندگیت می شود ...

اینجا که دیگر گریه نمی کنی ...

اینجا شهر مردگان است ...

یادت باشد ...!

مردم اینجا قلبهایشان را در جاده انتظار گذاشته اند ...

اینجا نگاه مردم رو به اسمان است ...

اینجا سکوت سهمگین است ...

اینجا وحشت معنایی بی انتها دارد ...

اینجا شهر سکوت است ...!

ترسي كه در وجود من است ...

اهي كه در كوچه پس كوچه هاي گلويم گمشده است ...

قلبي كه بي صدا تر از هميشه اهنگ تيك تاك ميزند...

جاده اي كه انتهايي ندارد ...

دريايي كه كران بي كرانش را پاياني نيست ...

و شوق به تو رسيدن ...

كه پر از تمنا است ...

اما دور تر از دوري اسمان هفتم با زمين است ...

من هنوز منتظر تو هستم ...

به وسعت ترس ...

به غمناكي اه ...

با صداي موزون قلبم ...

بيشتر از ذرات خاك جاده ...

من هنوز تنهايم ...

به تنهايي قطرات اب اين بي كرانه ابي ...!