ببين باز امشب قصه مي نويسم ...

يادت هست چندي پيش صحراي داغ را در مي نورديدم براي قطعه اي كلامي شاعرانه از

وجودي كه نمي دانست چگونه بايد بنويسد : تنهايي ...

انگار هم اكنون با اقيانوس واژه ها نقاشي مي كشد ..

اما نقاشي هم تاريك مي شود مگر ..؟!

نمي دانم ...

نمي دانم ...

چگونه بگويم يا از كجا شروع كنم !؟

هنوز در ويراني اين قتلگاه تك قرباني تاريكي ام و اسير سكوتي كه براي بيانش از كجا بايد

كمك بگيرم خدا مي داند ، مداد هايم نمي نويسند ، خودكار هايم تمام ميشود ،

سيگار بعدي را روشن مي كنم اما هنوز در كشاكش اين جدال سخت مانده ام .

قدم مي زنم اما چرا خسته نمي شوم !؟

ساعت از بامدادان گذشته و مرغكان تاجدار ترانه جديدي مي خوانند .

خدايا اين صدا چه قدر براي من اشناست نمي دانم اين اواز ها را كجا شنيده ام ...

در خودم شك مي كنم اري حافظه ام را از دست دادم ..!

آه يادم امد ...

ميداني كدام خاطره بود ..!؟

اري صفحه بيستم ...

سطر اول ...

اما هر چه دفتر خاطرات را مي گردم اثري از صفحه بيستم نمي بينم يعني چه شده است ..!؟

باز در فكر فرو مي روم ، نگاهي به پاكت باز سيگار مي اندازم و اخرين فرومايه را اتش مي

زنم و هم چنان در افكار غرقم صبر كن .. ! صبر كن ...!

يادم امد ...

در اخرين شب تاريك جاده هاي بي كسي ان را اتش زدم ... يادم مي ايد به باد گفتم :

اين خاكستر را تا بي نهايت با خود ببر و در نهايت غروب به دست فراموشي بسپار .

خاطره ي بيستم ...

حال كه متنش يادم مي ايد خنده ام مي گيرد .

چه شاعرانه بود روز اشنايي يك روز زيباي بهاري و چهره اي كه هرگز از ذهنم پاك نشد و

خاطره اي كه هنوز لرزه بر اندامم مي اندازد ، پك اخر را به سيگار مي زنم و با قدرت تمام

ان را همراه با اين حادثه به فراموشي مي سپارم ...

بلند مي شوم باز به پاكت سيگار روز ميز نگاه مي كنم ديگر موجود منفري ندارد ، حال وقتش

فرا رسيده است مي روم بسته اي سيگار بخرم تا دوباره به ياد خاطراتم شب را به صبح

برسانم .

این ترانه سکوت

این واژه واژه مرگ

در هر دم قدم به قدم

دیدن و شنیدن و نفس کشیدن

سرودن شعری بی سر انجام

نوشته ای بی روزن

پنجره ای به تاریکی

سکوتی که به وحشت ختم می شود ..

هراسی زجر کش

اسارتی چون ازادیش بی فایده

شبی بی ستاره

طلوعی بی خورشید

قصه ای بی انتها

و در اخر نقطه سر خط

سکوت خودنمایی می کند ...!