روزها یک به یک می گذرند و هم چنان باد از یک سو میوزد . احساس جدیدی متولد نمی شود .

تصویر زشت مردی مویه کنان بر سر دست ها افتاده و همه فهمیده اند این مرد تمام  ثروتش

را خرج  کرده است اما نمیدانم چگونه  در  ابتدای جاده ی تنهایی به بیراهه رفته است .

صبح دیگر معنی خاصی ندارد ولی شب هنوز هم ستاره هایش را دوست دارد .

هر روز این دل - به صورت اتفاقی - برگی از خاطرات را رو می کند و حالم را دگرگون می کند

پریشان تر از ثانیه قبل سعی می کنم در غبار غروب گم شوم اما شاید قسمت من نیست

و زاده شده ام که رخمهایش را نوش جان کنم .

این که می بینی نام زیبای زندگی من است .

دوستش دارم چون مرا عاشقانه می پرستد !!!